van-p-naar-r.reismee.nl

De Eifel door - de Eifel uit.

Loslaten is soms ook internet loslaten, omdat er een slechte of zelfs helemaal geen verbinding is. ' Ach, einen Tag ohne, das müsste doch gehen' zei Frau Hoffmann in haar  B&B gisteravond. Ja, dat is ook zo, een  beetje pelgrim moet dat ook aan kunnen. Resultaat is wel dat ik dus een tijdje niets van me kon laten horen. Wel, ik ben ondertussen kort voor Trier, het einde van de Eifelsteig. Donkere geheimzinnige bossen, verre uitzichten, de vele burchten of restanten ervan, ontiegelijk veel watermolens, opeens na een bocht opduikende dorpjes, verstild - de heldendichten uit de middelhoogduitse literatuur zoals de Nibelungen, de sprookjes van Grimm- ze hebben zich deels hier afgespeeld. Ik lees dus nu opeens de Nibelungen op m' telefoon, een beroemd werk dat ik tijdens mijn studie slechts deels las: hier speelde dat dus voor een deel, aan de Rijn, met de gevaarlijke Lorelei! 

Ik kom ongedachte pareltjes tegen als Blankenheim, een klein Monschau; ik kom vulkanische meren  tegen in vroegere kraters- en eindeloze bossen, dat wordt me wel eens te gek, maar dan geldt mijn motto weer. Het is óok zwaar, zonder meer, een goede voorbereiding op de Alpen. Wat me opvalt, niet onbelangrijk voor Nederlanders: het is hier bespottelijk goedkoop. Genoeg reclame nu! Van Steinfeld ging ik gesterkt weg, met een 'grap' in mijn herinnering. Ook het Duitse onderwijs kent z'n tekortkomingen blijkbaar. Aan het eind van een rondleiding door het klooster kwamen we bij het portaal van het hoofdgebouw, waarboven een in steen gehouwen Christusfiguur stond met daaronder: ANNO MDCL ..(en nog wat). De gids wees erop en vertelde over een jonge man die haar vroeg: die heilige Anno -wie  is dat eigenlijk, die ken ik niet!

Lopend door bossen en velden gaat het gestaag verder - en het wordt drukker! 's Morgens kom ik toevallig steeds dezelfde man tegen - we hebben zojuist samen gegeten; hij regelt de vluchtelingentoewijzingen voor gemeenten in Bayern. Stof te over om te bepraten Belgen,Duitsers - het wordt wat internationaler dan in Nederland.

Maar één ontmoeting slaat alles. Aan het eind van een pad tussen de akkers zie ik een bankje. Ik wil even een broodje eten. Mag ik? vraag ik aan de meneer die er zit. Natuurlijk. Eifelstieg of -steig of hoe heet dat? Buitenlander weet ik, maar de taal blijft Duits. Ja, zeg ik, ik loop de Eifelsteig, u ook? Nee, ik kan hooguit 2 of 3 dagen lopen, dan ben ik moe, nu ook - dat is de kanker en de chemo! Volgen wat details. Hij vertelt over de blijdschap dat hij dit kan, over de  moeite om wat niet meer kan, over de emotie die dat oproepteken, 'zoals nu'. ' Verstaat u mijn Duits' ? Ja, zeg ik, maar waar komt u vandaan? Antwerpen. Laten we het dan verder maar in het Ndl doen- bied ik aan, en hij vertelt verder: over de darmkanker twee jaar terug, de kanten in zichzelf die hij ontdekte waarvan hij niet wist dat hij die had - en hij huilt, ingehouden, maar zichtbaar. Dit is een heel bijzondere ontmoeting, zeg ik .... en ik vertel, met horten en stoten en met gebroken stem..... en nu loop ik hier,naar Rome. Het moet een bijzonder beeld geweest zijn voor het passerende jonge meisje dat ik al eerder ontmoette: twee oudere mannen, geëmotioneerd op een bankje, zwijgend, onder de indruk van de ontmoeting. Daarna grappen makend en verder vertellend- en met een stevige handdruk neem ik afscheid van Herman.

Ik zie niet veel meer van het landschap en besluit een kortere route naar Gerolstein te nemen. Het bijzondere van de ontmoeting laat me niet los en de tranen komen weer! Nog steeds als ik er aan terugdenk. Waarom? Ik lees een spreuk in een banale reclame en opeens weet ik, dat is het: aus Freude am Leben! Dit valt me zomaar toe, en het is goed - een ontmoeting die je niet kunt bedenken en die eigenlijk niet goed weer te geven is in woorden, die hebben hun beperking - maar dit vergeet ik nooit weer.

Het weekend brengen we samen door: Bea, Gerhard, Wouter en Marieke. Het is goed samen te zijn als familie en gezellig. We lopen een stevig stuk samen op, een geweldige vooruitgang voor Bea,  wat vertrouwen geeft voor in Nrd Italië. we genieten en hebben veel te vertellen. Het is anders met elkaar, met z'n vijven - goed voor mij!

Het afscheid valt me zwaar op zondag. Hoeveel afscheid kan een mens verdragen? het thema van mijn afscheidspraatje van mijn werk. Beperkt volgens mij - we hebben dus besloten dat Bea tussentijd niet weer komt, pas over 8 weken zien we elkaar weer, ergens in Nrd Italië.8 weken !! Maar... zeggen we, daar hebben we voor gekozen! Dat redden we wel.

Via de eindeloze bossen en verstopte dorpjes ben ik in Kordel aangeland, in de me niet derende regen, 17 km voor Trier.Daar neem ik een verdiende rustdag (Calvinist!), doe wat noodzakelijke boodschappen en ben voor een uur een profane, wereldlijke pelgrim: ik bezoek het geboortehuis van Karl Marx! Maar dat is morgen en overmorgen. Daarna meld ik me wee op weg naar de Rijn.

Tot de volgende keer: Allet Jute!



Wensen

Beste mensen,

Dank voor jullie reacties. Ik denk dat velen van jullie of al op vakantie zijn, of aanstalten maken. Ik weet dat er gefietst wordt van en naar Nederland; of men is in het Verre Oosten, op een Waddeneiland. Gewoon thuis of verzin het maar. Ik wil jullie vanuit de Eifel een heel goede tijd toewensen. Ook een korte vakantie ontleent zijn lol aan het loslaten. Ik zou zeggen: laat mij ook maar even los! Ik loop en schrijf gewoon door, dus bij terugkomst lees je wel weer over mijn belevenissen- in dubbele zin.

Ik wens jullie alle goeds. mach's  gut, of zoals ze hier zeggen: machet jot ! ( de j is heel zachte g).

De Eifel in.

Opgelucht ga ik op dinsdag weer op pad, de Eifel in, 15 etappes lang tot aan Trier. De tips van de fysiotherapeute blijken goud waard. Natuurlijk- ik heb pijn, maar die is dragelijk en vooral is het mentaal van Beckand dat ik verlichting voel. De eerste etappe gaat naar Roetgen - hier als Röötschen uitgesproken. Afwisselend stuk, langs en deels door de hoge vennen, dus door België. De volgende dag voert naar het toeristische plaatsje Monschau, zeg maar het Duitse Anton Pieck stadje. Vanaf dat ik het B&B verlaat in Roöötschen begint het te regenen. Het leergeld dat ik onderweg naar Groesbeek betaald heb, was niet voor niks: ik doe direct mijn cape om, wat later bij hoog gras de Gamaschenen als ik later op de dag in Monschau aankom zijn schoenen, sokken en voeten droog. Zo moet dat. De route is saai, kaarsrechte kilometers door het bos. Kan ook niet anders, want de hoge vennen zijn kwetsbaar gebied, daar laat je geen mensen doorheen lopen. Hoe mooi het is zie je niet door de regenbuien- maakt niet uit! Soms droog, cape af, dan begint het weer. 'Kann ich Ihnen helfen'?  klinkt het opeens. Ik sta te hannesen om alleen de cape ook over de rugzak te krijgen. Lult niet, mevrouw kent het probleem en helpt me. Later in de week treffen we elkaar weer. Monschau kan dan wel Anton Pieckachtig zijn, ik vind het prachtig, al was het maar omdat in het centrum in een mooi oud pand overnacht bij alweer een bijzonder aardige mevrouw. Ook gisteren in R was ik bij aardige mensen -het ontbijt was gewoon gezellig te noemen. Eindelijk spreek ik weer Duits. Sinds ik zo'n 25 jaar geleden de overstap naar de Theologie heb gemaakt, bleef het bij toeristenduits. Langzaamaan komen de automatismen weer boven en begin ik weer in het Duits te denken. Daar ligt ook de oorsprong van de prijsvraag. Ik zit aan een biertje naar een pand te kijken en denk: hè, dat is scheef/schief. Nog schiefer als daarginds. Schiefer? Schiefer? Ik schiet hardop in de lach -de grap en prijsvraag is geboren. Schiefer is nl. Duits voor leisteen. Ik heb vreselijke lol om mijn inval en besluit er een blogje aan te wagen - ik zal het niet weer doen, dat beloof ik.

Na Monschau breekt de zon door - het stadje wordt er een stuk mooier door. Want grauw leisteen bij grauw weer ......

Het wordt pittig vandaag- 700 m stijgen in totaal en 600 dalen. De boomstronken zijn velen ze zijn glad. Het is technisch niet moeilijk, maar lastig, ook vanwege de vele vele keien op hè pad. Ik haal de stok te voorschijn. Vervelend is dat mijn voet niet bepaald gebaat is bij oneffen terrein - omhoog/omlaag maakt niet zoveel uit, als het maar vlak is - maar dat is het niet. De pijn neemt weer toe, de zorgen .....niet! In Einruhr gekomen tref ik de Duitse mevrouw weer, we eten samen en delen ervaringen. Dan gaat het naar Gemünd en onderweg kom ik langs een door de wereldgeschiedenis weggevaagd dorpje - alleen de kerk staat er nog en wat info-borden (zie foto's). Op een of andere wijze ontroert het me -gewone mensen, een eenvoudig arm bestaan: alleen gras groeit er nog , als psalm 103. Het herinnert aan Syrië vandaag, aan vele cursisten uit mijn inburgeringsklas -ze kunnen hetzelfde verhaal vertellen. En 5 km verderop staat Vogelsang- de naam is mooier dan waar het voor bedoeld was: opleidingscentrum voor de Nachwuchs van de Nazi's - en later een trainingsplek voor jonge mannen om Wehrtüchtig te worden: een eufemisme voor je gang gaan zonder emoties en scrupules!

Goed -verder maar weer. Ik loop dan anderhalve dag met Nada en Hans - leeftijdgenoten, alleen ze lopen war sneller dan ik maar passen zich aan. We hebben het zeer genoegelijk met elkaar, alles wordt besproken en op zaterdag gaan we bij Kloster Steinfeld met een biertje uit elkaar: zij moeten nog een uurtje en ik blijf hier twee nachten. Prachtige ontmoeting met leuke mensen.

Tja - ik plan het echt niet zo (plannen en pelgrimeren zijn twee niet goed passende activiteiten), maar de rustdag ( heb Bea moeten beloven dat ik die zou nemen) is weer in een klooster en weer op zondag. Hoe bestaat het. Ik voelde de vermoeidheid toenemen, want de Eifelsteig is zwaar. Met enige jaloezie kijken de Duitse tochtgenoten naar mij. Zij hebben tot Trier vooruitgeboekt, ze zijn erschöpft (uitgeput) maar een rustdag geeft veel organisatorisch gedoe.

Ik kijk daarentegen uit naar de rustdag. Ik loop het kloostercomplex op, meld me aan en vanaf dat moment, ik moet het even in het Duits zeggen, want het is plastischer: ich komm' aus dem  Staunen nicht mehr heraus= ik blijf me verbazen: wat is dit mooi!! Tijdens het avondeten zit ik minutenlang voor me uit te staren. Wat gebeurt me? ik wist niet dat dit zo' n beroemd klooster is- het valt me allemaal weer toe; en die leuke  mensen...., en mijn enkel gaat heel goed vandaag ....zo zit ik daar en opeens voel ik de tranen opkomen en voel me diep tevreden. Dit heb ik, had ik niet durven dromen, en wat er nog komt..

Vanmorgen naar de kerk- met een prachtig aan het Martiniorgel herinnerend orgel en een goede organist: hij krijgt daverend applaus na afloop. Tot slot: wat me vaak opvalt is de fraaie combinatie in de RK-traditie van devotie en humor of nuchterheid. De heilige Hermann-Josef (ongeveer stichter van dit klooster- 11e eeuw meen ik) was Mariavereerder. Volgens de legende bood bood hij eens een Mariabeeld in Keulen, waar hij woonde, een appel aan, die ze opat. HJ wordt sindsdien der Apfelheilige genoemd - alleen die naam al haald ieman naar het gewone alledaagse. Maar nog niet genoeg daarmee. Hij ligt pontificaal in een sarcofaag midden in de kerk en steeds liggen er op die sarcofaag vers geurende appels. Als rechtgeaarde protestant heb ik weinig met heiligen, maar deze devotie met een knipoog vind ik prachtig, ik schoot in de lach. Het wordt allemaal zo wat beleefbaarder voor de mensen, in het leven getrokken. Niks mis mee, wat je er verder ook van vindt.

Tot de volgende keer, wanneer ik zal terugkomen op een eerder verhaal over bij jezelf komen. Maar .... Bea en Wouter en Marieke en Gerhard (broers van Bea  en schoonzus) komen eerst bij me, even meelopen- wel wat praktischer en leuker dan bij mezelf komen. Tschüss.

  





Prijsvraag

In plaats van wat passief mijn schrijfsels te lezen zet ik jullie nu aan het werk.

Ik plaats straks een foto uit Monschau, waar een woordspeling in schuilt. De goede inzending wordt beloond met een etappe mee mogen lopen. Inzendingstermijn sluit bij verschijning volgende bericht- wanneer dat is weet ik niet.

Koos, je bent van deelname uitgesloten helaas. Gerrit Jan: je hebt in Dld gewoond dus ... Samen met Rita beschouw ik je overigens als potentiële winnaar. Kitty acht ik ook zeker niet kansloos.

Over twee dagen volgt een eventuele tip. Veel succes .

Onder Monniken

Van Vijlen naar Vaals is maar een hanetree- in mijn beleving is het een heel eind. Ik ga fase twee in: der Eifelsteig. Om half elf verlaat ik Nederland: tot over 4 maand, zeg ik hardop.

Via een lange rechte weg kom ik in het centrum van Aken op het mooie marktplein, waar een infomarkt van de Uni gehouden wordt. En....het is schoon! Geen rotzooi, bierbekers, folders- gewoon schoon! Vervolgens de Dom in, met een 'paar' anderen. Ik had de kerk vroeger ooit bezocht, maar die was toen nog in restauratie. Die is geslaagd te noemen -wat een prachtig gebouw! Belangrijk ook in de Duitse en Europese geschiedenis.

Toch maar verder, naar Kornelimünster. Deutsche Gründlichkeit gaat niet altijd op: zelfs de Aachener schudden hun hoofd als ik de weg vraag, met de gids in de hand. ' die Strasse? Die gibt's überhaupt nicht'. Komt later nog een keer voor: o nee, ja toch wel, maar ergens anders. Ik moet het doen met etc. 

Om vier uur in het klooster waar ik word rondgeleid. Ik vraag direct of ik langer dan de geplande twee nachten kan blijven, want ik heb pijn -veel pijn. Ook al kom ik in de Eifel, met de leistenen daken, het gaat niet meer van een leien dakje! Sinds Sittard heb ik veel pijn aan mijn scheenbeen- een bekende kwaal van duursporters en, zoals ik later hoor van de Duitse fysiotherapeute: ook van pelgrims. Ik maak me zorgen, zit al in de trein, schilder het scenario van terugkomst en niet meer de energie kunnen opbrengen voor nòg een keer geestelijk voorbereiden om te gaan. Kortom: de oude Bert is er nog! Gelukkig Bea ook: een appje zet het in het juiste perspectief. Vanmorgen een fysiopraktijk opgezocht, gemasseerd, oefeningen en looptips meegekregen : das müsste gehen. Ik mag verder- met wat pijn, maar met nog grotere opluchting. Kilo's lichter geworden.

Gelukkig dus dat ik in het klooster heb bijgeboekt, goed voor de rust.

Het is hier bijzonder- ik kan slechts enkele punten aanstippen die belangrijk  voor mijn reis zijn. Het 1e is het schilderij (zie foto) - het eerste waar ik op gewezen werd en dat me al was opgevallen.Voor de ingewijden is het verhaal erachter bekend  -de Emmaüsgangers, ik beschrijf dat verder niet- het gaat me om het onderweg zijn, met die contouren van .... vul zelf maar in, ook al sta je niet (meer) in de chr. traditie, het is rijk aan mogelijkheden.

Iets anders heeft ook met mijn reis te maken. Ik benoem het bewust een pelgrimage, hoe vaag dat begrip ook moge zijn; het roept in ieder geval de associatie van spiritualiteit op - een zo mogelijk nog vager begrip dat ik zelf het liefst vermijd. De priester gisteren bij de mis niet: wat is dat, spiritualiteit? In zijn onkatholieke preek met protestantse diepgang (  ) gaf hij een mooi antwoord: het is met een stethoscoop onder de huid horen en de boven- en ondertonen van het leven ' erlauschen' . Dat laatste werkwoord is niet met een woord te vertalen. Het zegt zoveel als moeite doen om die tonen te horen- je hoort ze niet automatisch, je moet ze echt 'erlauschen' .Hij vulde het gelukkig niet verder in, maar ik kan er wel wat mee, ook voor onderweg.

En dan, ja ...wanneer krijg je nu de gelegenheid met monniken samen te eten? De middagmaaltijd wordt met prachtige gregoriaanse gezangen begeleid -per cd uiteraard. Er wordt gezwegen, maar wat heet! Mij wordt een kwinkslag toegefluisterd. Bij de avondmaaltijd wordt gelezen uit de Regel van Benedictus; gelezen wat er op 10 juli in jaar zoveel in zijn leven gebeurde; er worden episodes uit de kerkgeschiedenis verteld -vandaag over het Calvinisme, met een verwijzing naar bepaalde trekken en mij wordt grijnzend toegevoegd:  Holländer! Fantastisch -wat ik uit de literatuur ken, gebeurt hier gewoon- en al eeuwenlang . Dat is traditie. Gisteren bij het Abendbrot (met gesprek en bier- we zijn tenslotte in Duitsland) sprak iemand over het belang van lezen voor jonge mensen. Ik vulde aan: en historisch bewustzijn. Ik kreeg een gigantische lach, 'Danke'! en een stevige hand van de abt- waarschijnlijk kerkhistoricus!

Goed- dit verblijf doet dus wat met me. Dit moest ik even kwijt om vanaf morgen weer wat andere zaken te kunnen vermelden, over de mooie Eifel bijv . Tot de volgende keer - ik ga gesterkt naar lijf en ziel weer op pad.

Een motto en een terugblik

Vijlen, bijna het uiterste puntje van Nederland. Morgen nog even naar Vaals en dan de grens over. Merkwaardig - het roept een zekere spanning of misschien weemoed op; slaat nergens op, ik spreek immers de taal, tot diep in Zwitserland, maar toch.

Tijd voor een korte terugblik. Het gaat heel goed, en de verbazing als ik op de kaart kijk, 500 km in 3 weken, is er nog steeds. Als die duwboot op de Rijn, tergend langzaam, maar het gaat vooruit. Afgelopen zondag hebben Bea ik elkaar in Venlo uitgezwaaid, het viel ons zwaar - laat ik daar bij houden.

Via Swalmen, Montfort, Sittard en Valkenburg nu dus in Vijlen. Je komt verrassingen tegen: Sittard! Altijd gedacht dat dat een ingeslapen en grauw mijnwerkersstadje was, maar dat is het niet (meer). Prachtige en sfeervolle markt, mooie doorkijkjes - iets om niet altijd aan voorbij te racen. Het is wel wat zwaarder nu door de heuvels, maar dat is een goede oefening, net als de warmte.

Als je zo door Nederland trekt, dan valt iets op- mij tenminste . In de aanloop naar de verkiezingen werd, zeker in de beste krant van Ndl, vaak gesproken over onze identiteit: die zouden we niet hebben, zelfs niet moeten hebben volgens sommigen. Trek van Noord naar Zuid - en je ziet, hoort, merkt aan alles dat dat niet klopt. Wat een gigantische verschillen in bejegening, huizeninrichting (gordijnen dicht hier!), verenigingsleven, religie in het openbare leven - noem maar op. 

Zo vertelde iemand, uit Amsterdam , en al 20 gaat hier wonend, dat ze nooi op een verjaardagsborrel worden uitgenodigd:?altijd een dag eerder of later! Je zult het voelen, zo lijkt het, dat je van elders komt. Wat je er van vindt, het is er. En zou een land dat dan zelf niet hebben- een identiteit? Ga ik verder ' onderzoeken' - je hoort er nog van. 

En hoe zit dat met dat motto? Gaandeweg, al heel snel, formuleerde ik voor mezelf: je moet het doen met wat je aangereikt wordt. Dat is misschien wel de kern van het pelgrimeren of komt er dicht in de buurt. Mijn keuzes worden òf gereduceerd tot nul, òf ze zijn dat bijna. Het weer, de route, het landschap ik heb het er mee te doen zoals het zich voordoet. Eten? Ja, soms, zoals in Afferden, heb ik het met de plaatselijke snackbar te doen - die gelukkig Hertog Jan bier had. Ik doe het ermee- met alles wat me aangereikt wordt. Maar dat omvat nog meer: spreuken in kerken die precies bij me passen, Goethe op een schuur; een Vlaming met een mooie uitspraak: ' ah wel, we worden gestapt he'! Grammaticaal een onmogelijke constructie, maar op ander niveau een prachtige uitspraak. Ik reikte hem ook iets aan - en zo gingen we weer ons weegs. Ik doe het met alles wat me aangereikt wordt. Pelgrimeren is ook steeds het risico aangaan van de onzekerheid - niet mijn sterkste punt. Het is vertrouwen dat het vandaag weer goed komt, ook bij dreigend onweer in open veld: een sprint met rugzak, een huis, de bewoner die net thuis komt en: kom maar even binnen meneer! Het wordt me aangereikt. Nee, ik wordt niet zweverig, maar dit motto heeft me wel tot zover gebracht- en mijn gezonde lijf! Pelgrimeer is ook zegt men dan aankomen bij jezelf. Ik krijg altijd wat jeuk van die taal, maar het klopt: omdat je tot eigen verrassing ergens bent (niet geografisch)!waar je nooi dacht te komen. Dat motto is een voorbeeld daarvan. 

Genoeg teruggeblikt. Ab morgen wird Deutsch gesprochen.

Ik ga een rustdag houden in de Abtei Kornelimünster- iets voorbij Aken. Ik zie er naar uit en heb het nodig. Tot vanuit Duitsland.


Door het laaand van Maas en Waal...

.... naar het land van zachte 'chee'. De laatste avond in Slangenburg werd door de gastvrouw de gemeenschappelijke tafel geopend met een tekst over reizen: uitgezocht voor mij. Stilstaan bij de kleine dingen -anders reis je niet. Zo ging ik de volgende dag op pad, de rustdag had me goed gedaan. Doel was het Duitse Hoch Elten, een stuk Duitsland a.h.w in Nederland, maar dus wel met Duits bier. Vandaar duikt de volgende dag de route letterlijk de rijnuiterwaarden in, met een compleet ander landschap. Als noorderling ken ik het alleen van langs rijden op weg naar het Zuiden. Nu raak ik niet uitgekeken op de rijnaken. In een restaurant aan de Rijn kijk ik gefascineerd naar het drukke scheepvaartverkeer: geen twee minuten vergaan of er schuift traag een diepliggende duwcombinatie, een hoop het water liggend schip stroomop- of afwaarts: waarheen, met wat voor lading,waar vandaan? De fascinatie treft me, ik raak niet uitgekeken en de metaforen rijgen zich aaneen, o. a die van mijn reis, maar er zijn er meer- de lezer kan ze zelf bedenken.

De volgende morgen ontmoet ik bij het ontbijt een jonge aankomend studente, ze loop het PP als spontane opwelling - een leuk begin van de dag. Vriend Jan Bert loop weer twee dagen mee, erg aangenaam zo' n wandelmaatje. Ook het natworden door een fikse regenbui verbroedert: de een moppert op het hoge gras dat de schoenen doet soppen ( 'hadden ze dat niet kunnen maaien'), de ander op zichzelf: waarom een regenjas ipv cape? Alles doorweekt - sukkel! Goed ,elk nadeel heb ze voordeel: dit overkomt me niet weer. Wel een nadeel van dit weer is dat we niet goed kunnen zien hoe mooi het hier is, want we moeten opletten waar we onze voeten zetten.

Via Groesbeek en Gennep komen we bij Afferden, waar onze wegen scheiden. We hebben het meer dan goed gehad en ik ben me bewust dat na de komst van Bea ( morgen!) ik het tien weken alleen zal moeten doen. Niet over nadenken, leef bij de dag zoals ik twee jaar terug geleerd heb- dat komt me goed van pas . Vrijdag loop ik letterlijk Bea tegemoet- twee weken is lang! We hebben elkaar veel te vertellen en bovenal: Bea loop zaterdag maar even meer dan 20 km - een onverwachte ontwikkeling die vertrouwen geeft voor in Noord Italië.

Tot slot een spreuk van Goethe die op een boerenschuren in weer een stukje Duitsland te lezen stond. Een mooie uitsmijter lijkt me voor de niet- wandelaars, uiteraard met een knipoog: ' nur wo man zu Fuss war, war man wirklich'. Waarvan acte.




Van de groene Vechtweiden naar de Rust

Er valt me een melodie in- ik neurie hem hardop. Een Engelse Chant is het, een psalmmelodie waar de Engelsen het patent op hebben. Even laten bezinken, dan weet ik het: psalm 23. En opeens heb ik de titel van mijn 3e verhaal, met een knipoog naar ps. 23, maar het klopt wel. Wat een prachtige streek is het vechtdal, langs nooit gehoorde plaatsjes als Rheeze; dan langs de dorre heuvels bij Hellndoorn en Nijverdal, het groene Salland in, de Achterhoek door ..... Rust, het lichaam heeft rust nodig, maar wat was het mooi en soms heet. En wat een aardige B&B- mensen zijn er toch. Een lang gesprek met twee Hardenbergers over van alles en noch wat- soms plat Sallands, dan weer ABN. Of ik Kuitertvolger ben. Ja. Ze moeten even slikken als vrijgemaakten, maar het is er niet minder gezellig onder - met bier, want het is heet.

En dan Holten! Het heeft m'n hart gestolen. De argeloze wandelaar wordt verwelkomd met grote mooi vormgegeven plakkaten over ' andere mensen' vroeger en nu en lopend door het dorp (en tot ver daarbuiten) vallen me groene kastjes aan palen op. Ze blijken informatieve historische tekstjes te bevatten tot aan nu toe, onze inzet in Afghanistan bijvoorbeeld wordt ook behandeld. Wie dit bedacht heeft verdiend zelf zo'n kastje- een poging om het beroerde want wegkwijnende geschiedenisonderwijs te repareren? Of het helpt, of de Holtenaar ze leest? Ik weet het niet, misschien een taak voor juffen en meesters de leerlingen erop te wijzen?!????(Zie foto's).

Wat doe je nou zo'n dag? Lopen, verwonderen, moe zijn, transpireren vooral - en je denkt wat af! Bespiegelingen van persoonlijke aard, van theologische aard, filosofische aard en alles daartussenin. Zoon van vrienden zei tijdje terug: lijkt me niks, dan heb je tijd om terug te denken aan wat je allemaal fout hebt gedaan in je leven!  Prachtig gezien door een jong iemand. Maar er is ook tijd voor het goede, vaak  vergetene.

Nu dus rust- gevonden in Kasteel Slangenburg bij Doetinchem, uit de 17e eeuw. Het is deels gastenverblijf voor het nabij gelegen klooster. Wat een verblijf, met gasten van verschillend pluimage. De dag rust doet me goed en ik heb de neiging nog een dag te blijven, maar ik doe het niet, want de rugzak opdoen wordt dan weer lastiger. Het was meer dan goed toeven hier, voor lichaam en geest. Morgen verder en daarna de grote rivieren over - een ander landschap, een andere cultuur.