van-p-naar-r.reismee.nl

Lopend door werelderfgoed.

Toen we al weer meer dan 15 jaar geleden voor het eerst in Toscane kwamen en bezuiden Siena de Crete doorkruisten was ik meteen gefascineerd door dat landschap. Wat daar nu zo mooi aan was vond ik moeilijk uit te leggen, maar ik kreeg er geen genoeg van. Woestijn, droog, eenzaam, onafzienlijk ...Maar als je beter keek zag je stadjes, dorpjes, boerderijen, huizen op een berg- die laatsten steevast omringd door cypressen, de stadjes en dorpjes middeleeuws rond kerken pleinen. Wonderschoon. In reïncarnatie geloof ik niet, maar als ik er voor een moment in meega, ben ik ervan overtuigd hier ooit in de Middeleeuwen geleefd te hebben- anders kan ik die fascinatie voor dit landschap en al die stadjes niet verklaren. Ik had nauwelijks omlijnde voorstellingen omtrent mijn reis, maar hoopte stilletjes op een route door dit gebied. En zie... meer dan ik had durven hopen. En nog steeds bevalt me de gedachte, al lopend door deze streek: je bent niet goed snik dat je dit mooi vindt. Maar... in 2005 is dit landschap door de Unesco tot werelderfgoed bestempeld. Kijk aan...ik bevind me dus in goed gezelschap ( óf de Unesco?!).Hoe dan ook- ik geniet elke dag sinds ongeveer San Gimignano, nog versterkt door het weer. De wijdheid, de vergezichten, het licht— verwondering, dat is het, het thema van de ledendag van de vereniging pelgrimswegen naar Rome. Verwondering, wonder- zoiets.

Dat werelderfgoed mag wat nij betreft worden uitgebreid met de pleinen en pleintjes van Italiaanse steden en dorpen. Niet zozeer de grote beroemde pleinen in Lucca en Siena - nee, juist de kleine, afgelegen pleintjes in wijken buiten de toeristische trekpleisters- dáár klopt het Italiaanse leven. Daar komt men samen, schaakt men (met klok!), kaart men, komt men zondags na de kerk samen; of omgekeerd: vandaar houdt men de tijd in de gaten en gaat op tijd ( d.w.z na de saaie preek) de kerk in voor de eucharistie - neemt ouwel en wijn, wenst elkaar en onbekenden (ons bijvoorbeeld) pace e bene en vertrekt weer. Zo doen veel Italianen dat- prachtig vind ik het.  Daar drinken we het liefst koffie en een wijntje. Pleinen dus- waar de oude mannen, zij vooral, met de zon, of beter: de schaduw, meeschuiven van de ene kant van het plein in de morgen naar de andere kant in de middag. ‘ Het Licht beweegt de mensen’, dichtte Hans Andreus al- al bedoelde hij wat anders.

En dan die taal! We komen door stadjes die luisteren naar welluidende namen als Buonconvento, San Quirico d’Orcia, Radicofani, Proceno, Acquapendente — een waar klankspel uit het Italiaans Belcanto; ik ken wel een componist die dat op muziek zou kunnen zetten!

Cultureel erfgoed dus. Vanmorgen nog een fraai staaltje gezien. Gisteren was hier (Bolsena) een tentoonstelling van landbouwmachines, tractoren vooral. Vandaag trokken ze in processie door de stad naar een terrein waar alles gezegend zou worden, en daarna trokken ze in processie weer terug. In een kerk, waaruit prachtig koorgezang klonk, was breed uitgestald de rijke vruchten van het land, mooi opgemaakt, met strikjes bij elkaar gehouden, een fles olijfolie erbij, het koor zong in ... fantastisch. Een soort dankdag voor het gewas, maar dan typisch katholiek naar mijn idee: concreet gemaakt - die vruchten zijn aanwezig. Ik vind dat bijna ontroerend mooi - godsdienst heeft met concrete ervaringen te maken, precies de rode draad van mijn boek, besef ik opeens. Heel anders dan ik het ken uit mijn jeugd.

Ondertussen breekt de laatste week van mijn pelgrimage aan. We hadden het er gisteren nog over: wat is nou pelgrimeren precies? Het was wat weggezakt, maar deze week in een eenzaam kerkje op een hoge berg was het er weer, vooral door de gregoriaanse muziek. Twee jongere pelgrims knielden en sloegen een kruis, waren in meditatie verdiept- lopen, een verstild kerkje, muziek- samen doet dat wat met wandelaars- het maakt ze wellicht tot pelgrims. Goed, het laatste is hier nog niet over gedacht. De laatste week dus. De gevoelens zijn moeilijk peilbaar - het is bijna afgelopen, beter:  afgerond. En daarom is het ook goed. Ik loop nog zo’ dikke honderd kilometer en dan is het afgerond - nog steeds onvoorstelbaar als ik terugkijk. Zelfs gisteren: ik zie een hoge berg met stad, Radicofani; een heel eind weg. Kom ik daar vandaan vandaag? Ja, daar ben je begonnen vanmorgen - sterker: in Peize ben je begonnen. Bea loopt me iedere dag een stuk tegemoet en zei deze week: als ik je opeens zie verschijnen kan ik het me niet voorstellen: vanaf Peize hierheen, nu bijna 2500 km.

Ik heb nog een week om te genieten van deze reis, dit land, deze ervaring; voor het bezinken is meer tijd nodig. Maar één ding weet ik zeker: dit doe ik niet over, dat zou het unieke karakter van deze reis alleen maar teniet toen. Wandelen ja, pelgrimeren: nee, dit was éenmalig en daarom zo kostbaar.

PS: foto’ s van San Gimignano en Siena zijn nog steeds niet te plaatsen, te zwaar. Ik blijf het proberen.

Voor nu: tot in Rome.

Ciao


Reacties

Reacties

Noud Maas

'Ik heb nog een week om te genieten van deze reis, dit land, deze ervaring; voor het bezinken is meer tijd nodig. Maar één ding weet ik zeker: dit doe ik niet over, dat zou het unieke karakter van deze reis alleen maar teniet toen. Wandelen ja, pelgrimeren: nee, dit was éenmalig en daarom zo kostbaar.'

Ik heb je vanaf Peize gevolgd, Bert, en ken je een nu een klein beetje, en geloof me: deze reis zal nooit helemaal gaan bezinken.
Zoals ook mijn pelgrimstocht naar Rome, 6 jaar na dato, nog steeds niet bezonken is.
En ook ik heb besloten om het nooit meer over te doen, precies om de reden die je noemt!

Maar, als geboren en getogen katholiek, heb ik ontdekt dat er nog iets bestaat dat wandelen en tegelijkertijd toch ook pelgrimeren is (ik weet het: typisch katholiek 😊 ):
De afgelopen jaren liep ik naar Maria-bedevaartplaatsen in Duitsland en België. En ook liep ik vanuit Porto naar Santiago de Compostela.
Niet te vergelijken met Rome, mijn eerste en grootste liefde en ook de enige waarachtige pelgrimsreis, maar toch ook weer meer dan gewone wandeltochten.

Ik zie je gaandeweg steeds katholieker worden, dus misschien ook voor jou een aanvaardbaar alternatief als je straks in het gat valt?
Want dat komt ook nog!

Blijf alle zintuigen openhouden tijdens je laatste 100!

Arie

Bert, nog maar even en je hebt datgene gedaan wat je van en voor jezelf moest doen. En daar heel mooi over geschreven.
Inderdaad: niet nóg een keer doen. Een ware piek komt in al zijn volheid maar één keer. Net zoals de eerste verliefdheid.

Maaike en Bas

En Bert, nog gefeliciteerd met je verjaardag! Als je dit bericht ontvangt zal het maandag zijn, maar hier in Californie, waar we nu zijn, is het nog zondag! Bea ook gefeliciteerd. Beiden een goede aankomst in Rome gewenst!

Lonneke

Van harte gefeliciteerd met deze bijzondere verjaardag!

Stien en Krijn

Vele jaren geleden waren wij ook in deze omgeving. Het deed wat met je!
Prachtig!! Sereen bijna.
Bert en Bea nog een klein aantal etappes. Geniet nog met volle teugen ! Het is geweldig Bert dat je dit hebt kunnen doen.

Jenny

Jaa..alweer smullen..een mooi verhaal en dan nog die prachtige foto's!! Kan me goed voorstellen dat dit een eenmalig avontuur is, het unieke karakter mag niet verloren gaan!! Gaat nu hard..Rome yn't sicht!!
Geweldig lijkt me dat als je daar zo binnen wandelt..misschien nog even op audiëntie bij de Paus..ha/ha
Ik zie dat jullie mooi weer hebben..en daar hebben we hier overigens ook niet over te klagen..en dat maakt het helemaal af..en voor jullie beiden een goed 'finish'toegewenst!!! Grt

Riette

Voor jullie allebei, nog van harte gefeliciteerd met de bijzondere verjaardag van Bert. Het wordt ook zo langzamerhand tijd, dat jullie weer thuus kom'n .. Jullie worden gemist. Ik wens jullie zegen op alle laatste voetstappen en momenten van dit grote avontuur . En voor daarna een goeie landing in het allerdaagse leven. Ik zie er naar uit, jullie weer te zien. liefs uut Peize

Leen

Beste Bea en Bert,

Het is niet alleen smullen van de verhalen, maar ook van de meegestuurde foto's. Ik klik ze echter niet aan, want anders kom ik op facebook.
Ik hoop a.s. zondag in mijn welkom aan het begin van de dienst te kunnen melden aan de gemeente dat het doel bereikt is! Een geweldige prestatie en ik zal geen geheim verklappen als ik zeg dat de reis bij het koffie drinken na de dienst heel wat keer onderwerp van gesprek was.
Laat ds. Renze Yetsenga nu net komende zondag als thema geközen hebben "het zoeken en vinden van onze weg door dit leven" Hij doet dit aan de hand van psalm 23 en Matth. 7: 7 -14. Mogelijk kun je al wandelend, Bert, zelf ook een preek maken en die ons dan later eens laten horen...
Als slotlied heeft hij een vers opgegeven op de melodie van lied 868 met daarin heel treffende zinnen. Ik geef er enkele hierbij, maar zal ook een liturgie voor jullie bewaren.
- "Ga dan op weg en laat hoop en verwachting je leiden,
ook al zijn pijn en verdriet door geen mens te vermijden."
- " Ga dan op weg en ontmoet op je reis medemensen,
Geef aan een ieder wat je jezelf toe zou wensen.
Dan onder 't gaan zoek je de steun van de Naam
en overschrijd je je grenzen."
- "Houd op het Licht altijd je ogen gericht,
dat zal je kracht zijn voor morgen."

Hopelijk ontdekken jullie deze dagen nog dingen die nu nog voor jullie zijn verborgen.

Hopelijk snel bericht uit de Eeuwige stad.
Het ga jullie goed, Leen

Miep Romkes

Hallo Bert en Bea,
Wat een prachtige verhalen. Het is iedere keer weer genieten, ook door de herkenbaarheid. De schoonheid van al die stadjes Radicofana, Aquapendente, Bolsena. alleen de namen al... Nog een week en dan naderen jullie het eindpunt en daarmee ook het afscheid van deze reis. Geniet van ieder moment!
Lieve groet,
Miep

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!